Ο Ελληνικός Λαός είναι Συναισθηματικός


02 Μαρ 2018

του Γεώργιου Χ. Κομνηνού

Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια μνημονίου, υποταγής και ξεπουλήματος εθνικού πλούτου και εθνικής αξιοπρέπειας ώστε να μιλήσει ο ελληνικός λαός. Ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν οι εδώ και χρόνια παραχωρήσεις των ελληνόφωνων κυβερνήσεων σε κάθε τομέα της ταλαίπωρης πατρίδος μας: η αβάστακτη φορολογία, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, οι ευτελείς μισθοί, η ραγδαία αύξηση της ανεργίας, τα ασίγαστα κύματα των λαθρομεταναστών, που βρίσκονται σε πλήρη συνάφεια με την σταδιακή διαρροή της ελληνικής μορφωμένης, φιλόδοξης και δυναμικής μας νεολαίας προς το εξωτερικό, το σύμφωνο συμβίωσης των ανωμάλων και η κατοχύρωση του ‘’κοινωνικού’’ φύλου όπου δεν είναι ούτε κοινωνικό, ούτε και φύλο….έρχεται αρχές Ιανουαρίου να προστεθεί ως κερασάκι στην τούρτα η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας από την εθνομηδενιστική αριστερίζουσα κυβέρνηση.

Και εκεί είναι που πράττουν το μεγαλύτερο τους λάθος! Εκεί είναι όπου οι κυβερνώντες σε πλήρη συνεργεία με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα της βουλής, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, όπου δεν είναι άλλος από τον ελληνικό λαό. Εκεί είναι όπου δεν μπορούν να κατανοήσουν τις αντιδράσεις των Ελλήνων, δεν μπορούν να νοήσουν πως γίνεται ένας λαός που πεινάει και υποφέρει, που δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στις καθημερινές τους βιοποριστικές ανάγκες να βγαίνει στις πλατείες για ένα και μόνο όνομα; Αν ασφαλώς είχαν μελετήσει ιστορία, όχι από την στείρα αποστήθιση της, ούτε και από την υλιστική γραμμικής της πορείας αλλά από την μεταφυσική της και την κυκλική της πορεία και λάμβαναν υπόψιν τους τον αστάθμητο παράγοντα της ιστορίας, θα καταλάβαιναν πως αυτός δεν είναι άλλος από τον ανθρώπινο. Αν η ιστορία ήταν στατιστική, τότε θα γνωρίζαμε από πριν το αποτέλεσμα κάθε στρατιωτικής μάχης χωρίς αυτή να πραγματοποιηθεί και να θρηνήσουμε θύματα. Απλώς θα αντιπαραθέταμε τα άρματα μάχης, θα υπολογίζαμε τα μαχητικά αεροσκάφη, θα μετρούσαμε το στράτευμα της κάθε χώρας και θα βγάζαμε νικητή βάσει των αριθμών. Το ίδιο ισχύει και στον αθλητισμό. Αν κριτήριο για κάθε άθλημα ήταν μόνο οι προπονήσεις του εκάστοτε αθλητή και οι συνολικές του επιδόσεις, ο σωματότυπος του και η αναλογία σε μυική μάζα και μυικό ιστό, οι πρωτείνες που παίρνει και ο χορηγός του ρουχισμού του και των υποδημάτων του, τότε θα παραχωρούσαμε το μετάλλιο στον αθλητή με την έναρξη του αγωνίσματος. Όμως δεν γίνεται έτσι! Και ευτυχώς για την ανθρώπινη ιστορία!

Υπάρχει κάτι το οποίο διαφεύγει από τον νου των αριστερόστροφων διεθνιστών και των δεξιόστροφων φιλελεύθερων οπαδών που ακούει στη λέξη ΨΥΧΗ!!! Ο μεγάλος μας εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς έλεγε: ‘’Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με αίμα’’. Και ο ελληνικός λαός στα δυο μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, απέδειξε πως έχει ακόμα απέραντα στρέμματα ψυχικής δυνάμεως μέσα στην καρδιακή του χώρα! Απέδειξε με τις δυο αυθόρμητες και χυμώδεις κινητοποιήσεις του πως είναι ένας ιδεαλιστικός λαός κι όχι ένας υλιστικός. Κατάλαβε πλέον πως το οικονομικό του πρόβλημα μπορεί να παραμεριστεί για λίγο χάριν της τιμής της πατρίδος του. Διότι το όνομα της Μακεδονίας, δεν είναι απλά ένα όνομα, είναι η τιμή μας, είναι ο πολιτισμός μας, είναι η γη μας! Ότι δεν μπόρεσε να τον βγάλει στο δρόμο πριν, από τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα μέχρι τους νόμους-εκτρώματα των εκφυλιζαίων , το κατάφερε χωρίς ιδιαίτερη καθοδήγηση, χωρίς τα απαραίτητα μέσα, με πλήρης περιφρόνηση από όλο το κύκλωμα των μέσων μαζικής εξαπάτησης, την επαμφοτερίζουσα στάση της Εκκλησίας και την εναντίωση της πληθώρας των κοινοβουλευτικών κομμάτων καταδικάζοντας τα ως άτοπα, αναχρονιστικά και ‘’φασιστικά’’ παραληρήματα, το κατάφερε μια γοητευτική και δυναμική γυνή που ονομάζεται Μακεδονία (και εδώ εννοούμε την Πραγματική, Κοτζιά). Και πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά;

paulos-melasΌποιος ανατρέξει στην ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, στις έγκυρες πηγές και στα άρθρα της εποχής θα διαπιστώσει πως ο λαός που κατοικούσε εδώ, θεωρούσε πως ήταν γηγενείς και ήταν απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γνώριζαν πως δεν έχουν καμία σχέση με τους σλάβους, ούτε και με τους μουσουλμάνους οθωμανούς. Ήταν κληρονόμοι μιας μεγάλης μακρόχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς που τους είχε παραχωρηθεί μέσω του Βυζαντίου και αισθάνονταν πως κάποιοι τώρα θέλουν να τους κλέψουν αυτό που κατείχαν εδώ και αιώνες. Ο καθένας αντιστέκονταν όπως μπορούσε κι όπως νόμιζε. Άλλοι στερήθηκαν την γλώσσα τους και είναι οι λεγόμενοι σλαβόφωνοι της Δυτικής Μακεδονίας, άλλοι την πίστη τους και αναγκάστηκαν να γίνουν εξαρχικοί (βουλγαρικό δόγμα), άλλοι έχασαν τα σπίτια τους και την περιουσία τους κι άλλοι έχασαν την ίδια τους την ζωή. Όπως ο Καπετάν Κώττας, οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνος όπου αφότου συλλήφθηκε από τους οθωμανούς, απαγχονίστηκε φωνάζοντας πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στο ικρίωμα: ‘’Ζήτω η Ελλάς’’ στα σλάβικα διότι δεν γνώριζε ελληνικά. Αυτό που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τους όμως, ήταν η αθάνατη ελληνική ψυχή. Αυτή, μετά την δολοφονία του παλικαριού από την Αθήνα, του Μακεδονομάχου μας Παύλου Μελά, εκδηλώθηκε σαν καταιγίδα στο συννεφιασμένο και καταθλιπτικό από την σκλαβιά ουρανό της Μακεδονίας. Ότι δεν μπόρεσε να αφυπνίσει τότε τους σκλαβωμένους Έλληνες της μακεδονικής γης, ούτε καν το δίκαιο του αγώνος, το κατάφερε και πάλι τότε ένα απρόσμενο γεγονός, ο θάνατος ενός ανδρός που άφησε γυναίκα και παιδιά, οικία και ανέσεις, για να έρθει να πολεμήσει στα δύσβατα βουνά και στους κακοτράχηλους βάλτους της βορείου υπαίθρου. Ότι δεν μπόρεσε να πράξει το δίκιο, το έπραξε το συναίσθημα! Και μέσα σε αυτό το νέο συναισθηματικό γεγονός και στην έξαρση του εθνικιστικού φρονήματος (υπό την δραγουμική έννοια) προσθέσαμε νέες σελίδες δόξας και ηρωισμού στο βιβλίο της ελληνικής ιστορίας! Κι όσο υπάρχουν ακόμη Έλληνες όπου μεγάλωσαν με τις ιστορίες των παππούδων τους για αυτόν τον τόπο, έχουν ακόμα στο ντουλάπι τους την στολή του Μακεδονομάχου, ανδρώθηκαν με το ‘’Μακεδονία Ξακουστή’’ και διάβασαν στην παιδική τους ηλικία ‘’Τα Μυστικά του Βάλτου’’ της Πηνελόπης Δέλτα και στην εφηβική τους το ‘’Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα’’ του Ίωνος Δραγούμη, το ελληνικό κύτταρο δεν θα πάψει ποτέ να διαστέλλεται μέχρι να ο ήλιος της γης να πάρει το χρώμα και το σχήμα του Ήλιου της Βεργίνας!

Για όσους αμφισβητούν και δυσπιστούν, τους παροτρύνω να μην το κάνουν. Για όσους μέμφονται τον λαό και περιμένουν πάντα κάτι παραπάνω από αυτόν χωρίς αυτοί να κάνουν τα εθνικώς απαραίτητα, τους συμβουλεύω να μελετήσουν καλύτερα την ιστορία μας και κυρίως να εντρυφήσουν περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία και στον χαρακτήρα των Ελλήνων. Είμαστε ο ίδιος ακριβώς λαός που έμεινε 400 χρόνια υπό τουρκική σκλαβιά (στην Βόρειο Ελλάδα 500 χρόνια περίπου και με περισσότερους δυνάστες να μας απομυζούν) κι όμως άντεξε τις κακουχίες και βάσταξε τον πολιτισμό του και την παράδοση του. Μπορεί να έχασε την ελληνική του παιδεία έξωθεν αλλά είχε φυλάξει την ελληνικότητα του έσωθεν. Εντός της καρδιακής του χώρας. ‘’Αν η Ευρώπη είχε υποστεί τουρκική κατοχή, δεν θα έβρισκες χριστιανούς σε δέκα χρόνια….’’ γράφει ο πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις  το 1616 σε μια ιδιαίτερα διεισδυτική επιστολή του.

Κύριλλος Λούκαρις: Ο Πατριάρχης που πάλεψε για να αφυπνίσει το ελληνικό γένος και στραγγαλίστηκε από τους Τούρκους.

Κύριλλος Λούκαρις: Ο Πατριάρχης που πάλεψε για να αφυπνίσει το ελληνικό γένος και στραγγαλίστηκε από τους Τούρκους.

Το πόσο καθοριστικό είναι το συναίσθημα ως παράγων της ιστορίας μπορούμε να το αντιληφθούμε και από τις δικές μας καθημερινές πράξεις και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Ακόμα και από τους εχθρούς αυτού του λαού, όπου δεν είναι άλλοι από το αντισυνταγματικό ‘’δημοκρατικό’’ τόξο και τα φερέφωνα του και τους λοιπούς τηλεοπτικούς του τσαρλατάνους, οι οποίοι εξαρχής προσπάθησαν να μειώσουν την αξία των συλλαλητηρίων θεωρώντας τα περιττά και άτοπα (αδειάζοντας κατά αυτόν τον τρόπο χωρίς να το θέλουν τα εκατοντάδες συλλαλητήρια και τις πορείες της αριστεράς ανά χρόνο), κατέβαλλαν υπέρμετρες προσπάθειες μειώσεως του πραγματικού πληθυσμού που παρευρέθηκε στα συλλαλητήρια σπεύδοντας ακόμα και αστυνομικές αρχές και στατιστικές υπηρεσίες, συνέχισαν μια μετωπική σύγκρουση με το λαικό συναίσθημα προσβάλλοντας ακόμα και τις παραδοσιακές στολές των Ελλήνων διαμαρτυρόμενων και τέλος προέβησαν σε μια πανελλήνια εκστρατεία ανθελληνισμού στους κεντρικούς δρόμους των πόλεων μέσω των παρακρατικών τους ομάδων ώστε να ενοχοποιήσουν τον κόσμο για ακόμη μια φορά. Αν και υποτίθεται ‘’ορθολογιστές’’ και ‘’λαικιστές’’, ‘’νουνεχείς’’ και ‘’εγκρατείς’’, δεν μπόρεσαν να συγκρατηθούν και το συναίσθημα μίσους και περιφρόνησης που τρέφουν γι’ αυτόν τον τόπο και αυτόν τον λαό, τους άφησε να εκτεθούν στα μάτια μας ανεπανόρθωτα. Η σύγκρουση που έλαβε χώρα ήταν μια σύγκρουση δύο αντίθετων συναισθημάτων, το συναίσθημα της αμέριστης και απαρηγόρητης Αγάπης από πλευράς ελληνικού λαού για την Πατρίδα και την Τιμή και το συναίσθημα του Μίσους από πλευράς κυβερνήσεως και συγκυβερνώντων προς τον λαό της και την γη  του. Και όπως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά από τις ιστορίες και τα παραμύθια, η Αγάπη νικάει πάντα στο τέλος. Απλώς ο ελληνικός λαός δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του κουβέντα! Μένει να του δοθεί ξανά η ευκαιρία ώστε να αποδείξει ο ελληνικός λαός πόσο συναισθηματικός είναι…

share

patriotes

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *